Kaczynska.Com

Początek końca się do mnie zbliża
Dużymi krokami. Tup, Tup, tup.
Przygotowana jest dla mnie już wiza,
bom obywatel - obywatel trup.

Przekroczę jak ktoś żywą granicę.
Wyjadę z kraju oczu i słów.
Postawcie na grobie dwie znicze
za Was i za mnie, bom z grobu w grób.

Płakać nie będę, więc i wy nie płaczcie.
Tyle ja przez Was, a i wy przeze mnie.
Każdy zapłaci czym może za życie.
Ja życie zwracam, popsute, bo sine.

Już się nie boję - nie boję się końca.
Nie tęsknię, bez uczuć, bez serca - nie umiem?
Brakować mi będzie troszeczkę Ojca,
Braci i Matki - przepraszam - rozumiem.

Za tą granicą zrozumiem kraj
Yetowskich idei - kraj ludzi ziemi.

Z daleka widzi się lepiej.
Będę miał oczy jak głusi i niemi.

I wyślę list i paczkę.
Napiszę, że mi tu dobrze.
Pozdrowię serdecznie,
niezłośliwie i grzecznie.
Odwiedzę błyskawicą
i cześć powiem.

Będę tuż, tuż.
Tuż za granicą.

Za wietrzne życie dziękuję Ci Panie.
Za czas i wiatr, które składa się na nie.
Za myśli, za oczy, ręce i uszy,
które są moje - pokornej Ci duszy.
Jest Rzeczy Niebieska u stóp Wielkiej Góry
bez granic, czerni, gdzie ogromne mury
nie grodzą, nie dzielą a pachną…
Pachną zielenią….

Chcę Panie być tam, gdzie góra i mur twój.
I piękno i ryba i miłość i pokój.
Gdzie deszcz nie kaleczy, nie rani, a leczy.
Chcę być w tej pięknej niebieskiej Rzeczy.

Za wietrzne życie dziękuję Ci Panie.
Za nadzieję, że nie położę na nie
kamieni i kajdan, które w dół ciągną.
Tam, gdzie ciemne barwy duszę drążą.
Ciemniejsze od czerni ? puste i gorzkie,
Z wierzchu kuszące, jak cukierki słodkie.

Dałeś nam wybór, więc wybieramy.
Dałeś nam serca, lecz nie wszystkie kochamy.
Dałeś nam czas ? czas by się uczyć
jak z bólem żyć, jak z nim się nie kłócić.
Ja godzić z myślami i czystą mieć duszę,

Czy przyjdziesz pomnie, gdy się nauczę?
Gdy słońce jaśniej zaświeci na niebie
Gdy będę już bliżej, bliziutko Ciebie.
Gdy twój czas i wiatr na mym życiu stanie.
Za wieczne życie podziękuję Ci Panie