Kaczynska.Com

Życie to maraton ponad sześciu miliardów ludzi. Zbiorowy bieg przez płotki po same karpie. Wyścig zbrojeń w mózgach pełnych armii komórek nerwowych i chorobliwego spłacania czasu w lisingu. W kredycie już nie dostaniemy ?  płynność wieku!
Zauważyłam, że brak czasu zabija u mnie wszystko to co twórcze. Spanie, praca, zakupy, praca, spanie i tak w kółko powoduje, że zaczynam czuć się jak w matrix?ie. Podłączona niewidocznymi przewodami karmię system, ładuję jego akumulatory i wzmacniam to co z taką euforią ? cholera wie czemu ? nazywamy cywilizacją. Kilka miliardów chodzących duracelków, kilku Smith?ów, eh…. Bawimy się w zarabianie pieniędzy, które wydajemy w zakupach internetowych w przerwie na lunch, kupionego w trakcie porannego korka.
Nie malowałam już dawno niczego. Nie napisałam żadnego wiersza, ani nie śpiewałam. Nie robiłam niczego co byłoby ot tak dla duszy. Mam nadzieję, że to nie jest wypalenie się, tylko po prostu chwilowe niezorganizowanie. Tak!!! Ostatnio nie jestem dobrze zorganizowana. Zaraziłam się tym od swojego mężczyzny, ale na szczęście tylko częściowo. W przeciwieństwie do niego nie mam procesora jednordzeniowego w tym zakresie i jestem wstanie jednego dnia zaplanować sobie więcej zadań niż tylko jedno.
Człowiek podobno robi sobie bilans trzy razy w życiu. Po trzydziestce, po pięćdziesiątce i tuż przed emeryturą. Nie wiem ile jest prawdy w tych dwóch ostatnich, ale czuję wewnętrznie, że do tego pierwszego to już dziwnie podprogowo się przygotowuję. Już dziś myślę o tym, że swoje 30-ste urodziny obchodzić będę już za nie całe 4 miesiące jako samotna kobieta, bez dziecka, a co gorsza bez kochającego jej mężczyzny.
Ktoś kiedyś powiedział, a raczej mi napisał, że w tych moich tekstach jest dużo smutku, wewnętrznego braku, chłodu, a w końcu, że z tego bloga bije pustka i samotność…
Bo to cała ja. Kobieta pełna bagażu ciężkich doświadczeń, szukająca miłości tam gdzie jej nie ma i znajdująca zamienniki do czegoś do czego do czego zamienniki nie istnieją. Ot, taka zabawa w iluzję. To prawda, że wewnętrznie bije ze mnie samotność. Bo mimo tych wszystkich chwil, małych szczęść, nie dokonałam jeszcze tego, czego winna dokonać dobra kobieta, żona, i matka. To puenta tego na czym skupi się raport bilansu po mojej trzydziestce. To bardzo dojrzałe podejście do życia kłóci się troszkę z bardzo luźnym podejściem do życia mężczyzny, z którym obecnie jestem. On o ślubie nie chce słyszeć jeszcze przez kolejne 10 lat, dzieci jeszcze później, a najlepiej to żyć bez związku i komfortowo w oddzielnych mieszkaniach, żeby po 2 tygodniach móc się widywać odczuwając odrobinę tęsknoty.
To abstrakcyjne myślenie jest mi zupełnie obce. I podobnie jak ty i ja się zastanawiam, czy na dłuższą skalę jest sens się w to angażować. Może tu należałoby szukać tego brakującego czasu na bloga ;), malowanie, pisanie poezji o rozdartym sercu etc…
Sama nie wiem. Jedno wiem, że czekają mnie ważne decyzje. Wśród nich jest oczywiście samochód, który muszę kupić w tym tygodniu, eh… A może jakaś rada?